Me...

Ja, wie ben ik nou eigenlijk...
Nou, ik ben een meisje uit Twente, ik ben 22 jaar en ik ben op dit moment niet erg gelukkig.
Het geluk heb ik helaas nog nooit gekent. Niet in relatiegebied, maar ook niet op medisch en sociaal gebied. En daar wil ik nu erg graag verandering in gaan brengen.

Eerst mijn verhaal:

In 1988 ben ik op de wereld gekomen bij  een paar super ouders. In 1989 werd mijn eerste zusje geboren, Paulien, en in 1993 werd ons gezin compleet met de komst van mijn tweede zusje, Lies.

Een aantal maanden naar de geboorte van mijn jongste zusje kwam de eerst klap al. Mijn opa en oma wilde geen contact meer met ons... Ze zetten zo van de een op de andere dag mijn tante het huis uit en een aantal maanden later mocht mijn oom ook vertrekken. Mijn vader en moeder kregen alle schuld en sindsdien negeren mijn opa en oma ons. De situatie was toen zo erg dan mijn moeder mij elke dag van school moest halen ivm dreigingen van hun kant. Niet leuk om mee te maken op die leeftijd. Gelukkig kennen mijn zusje niet eens meer maar ik, helaas, wel. Mijn oma staat soms naast me in de winkel en dan maakt ze me gewoon belachelijk waar iedereen bij staat. Niet echt een oma-waardige actie. Net als mijn vader, wil ik dan ook geen contact meer met ze. Je moet je voorstellen dat mijn opa en oma in totaal 7 kinderen hebben, maar dat 6 kinderen geen contact meer met ze hebben.

Op mijn vierde moest ik naar de basisschool. Dit ging allemaal goed tot ik in groep 5 te horen kreeg dat we naar een andere school moesten, aangezien de school gesloten werd. Alles werd vanaf dat moment anders. Op de eerste dag werd mij gevraagd of ik wel is geplaagd was, en ja ik als 10 jarig zei ja aangezien ik wel is geplaagd was om mijn geloof. Nou, dat was het begin van de hel die volgde. Vanaf groep 6 ben ik in erge mate gepest. De meiden waren in het begin alleen nog maar verbaal bezig maar dat werd later erger door bedreigingen. Mijn ouders zijn vaak een gesprek aan gegaan met de leraren, maar die zagen niets en zei zeiden dat ik het me gewoon verbeelde. Mijn zusjes waren ook meeverhuist naar die school maar hun moesten op een ander plein spelen, dus zij hebben niets gezien. Nadat mijn ouders een paar keer op school waren geweest eisten ze dat de leraar toch met de meiden gingen praten en dat werd dan ook gedaan. Maar dat was iets wat mijn ouders nooit hadden moeten doen. (ik neem ze niets kwalijk). De dag nadat de leraar met ze had gesproken werd ik bedreigd met messen en gooiden ze me zo om dat ik 's middags naar het ziekenhuis moest aangezien mijn pols op 2 plekken gebroken was. Elke dag werd ik meegesleept naar een hokje waar ze me bedreigden. Als ik thuis wat zou vertellen, dan had ik een probleem. Zo dreigden ze mijn zusjes te vermoorden wanneer ik iets zou zeggen. Achteraf gezien allemaal gelul  natuurlijk maar als kind van 10/11 geloof je zulke dingen wel. In groep 7 een 8 werd het zo erg dat ik soms met natte kleren thuiskwam aangezien ze me dan in de rivier gooiden. (ik wist al hoe een wasmachine werkte dus mijn moeder heeft dit nooit gezien) In de eerste periode van groep 8 deed de ergste pestkop eindelijk iets "goeds". Met gym moesten we als een soort slang door het wandrek kruipen. Nienke, de ergste pestkop, ging achter mij naar boven en toen ik bovenaan kwam heeft ze mij laten vallen. Hoe weet ik tot op heden nog niet maar ik viel naar beneden en ik kwam op mijn nek terecht. Ik ben volgens de leraar zelfs even buiten westen geweest, maar ze hebben nooit een ambulance laten komen. Ik heb mijzelf omgekleed en ik heb zelfs nog terug gefietst naar school. Daar aangekomen was ik zo misselijk en ik had zoveel pijn dat ze uiteindelijk mijn moeder hebben gebeld. Die heeft me meteen naar de huisarts gebracht. Ik had last van een hersenschudding en ik had een "gekneusde" nek. Volgens de doktoren zou ik binnen 2 weken weer rondhuppelen. Nou dat was dus niet zo. Na 2 weken begon ik uitval van mijn benen te krijgen. Vanaf toen begon de medische molen. Uiteindelijk kwam eruit dat ik een whiplash had in erge mate. In totaal ben ik bijna 5 maanden thuis geweest ivm de pijn en de klachten. Na die 5 maanden ben ik met rolstoel naar school gebracht aangezien ik nog niet goed kon lopen omdat ik niet veel kracht meer had. Mijn vader heeft toen nog speciaal een plank gemaakt waarop ik al mijn boeken kon leggen. Ik heb de CITO-toets gemaakt in de rolstoel. De score was super laag en ik kon met moeite naar de MAVO. Mijn vader moest eerst praten met de directie van die school. Ik had makkelijk naar de HAVO gekund voor het ongeluk maar dat mocht ik niet. De keus van middelbare school was al snel gemaakt. Ik ging naar een andere school als al mijn andere klasgenootjes. Dus daar was ik vanaf!!!

De schade was natuurlijk erg groot toen ik naar de middelbare school ging. Ik liep nog altijd met een nekband om en ik was heel erg onzeker, vooral tegenover meisjes. Ik heb daarom ook nooit vriendinnen geworven. Ik heb de middelbare school met 2 vingers in de neus doorlopen aangezien in onder mijn niveau bezig was. Na de middelbare school ben ik begonnen met de opleiding secretaresse. Hier heb ik helaas ook geen vriendinnen geworven, maar hier kwam de klap pas echt. Ik ben hier overspannen geraakt en ik heb toen pas alles aan mijn ouders opgebiecht. Ik ben naar de huisarts gegaan en zijn eerste reactie was: " Meid, ik had je al veel eerder verwacht, maar wat ben jij sterk.". Ik heb toen anti-depressiva gekregen en ik moest met een psycholoog gaan praten. De eerste psycholoog die ik kreeg was niet een erg fijne vent. Ik moest mijn verhaal doen en mocht toen weer weg. Daar ben ik naar een paar keer gestopt. Daarna ben ik naar een vrouwelijke psycholoog gegaan, dit was totaal anders. Zij heeft mij van de ergste leed afgeholpen, maar er zijn nu zelfs nog dingen die ik nog niet goed kan verwerken. Ik ben nu nog heel erg onzeker en durf niet zo maar op mensen af te stappen.

Voor het ongeluk was ik een vervent sporter. Ik sportte 5 tot 6 keer in de week. Ik ging 2 keer in de week fitnessen en 3 tot 4 keer in de week zwemmen. Na het ongeluk ben ik weer begonnen op mijn oude niveau dus weer 5 tot 6 keer in de week. Maar dat was natuurlijk te gek. Ik had totaal geen conditie meer, ik begon met de waterpolo wat te belastend was voor mijn nek, maar ik wist niet van ophouden. Toen stopte mijn lichaam met meewerken. Ik viel soms zo van de fiets af of ik viel van de trap. Ik heb in die periode veel gebroken en gekneusd gehad. Na vele onderzoeken moest ik stoppen met sporten omdat mijn lichaam het niet meer aankon. Daar heb ik veel verdriet van gehad. Toen begonnen de kilo's er aan te vliegen. Ik ben in 1 jaar tijd 49 kilo aangekomen. Eerst verweed ik het nog aan het niet sporten, maar mijn ouders zijn met mij naar de huisarts gegaan. (een andere huisarts, aangezien de andere met pensioen is gegaan) Hij zei dat het kwam door het vele eten wat ik deed. Nou ik at juist bijna niets. Na lang aandringen heeft hij me geprikt op de schildklier, aangezien deze ziekt van beide kanten in de familie zit. Hij vertelde later dat er niets met mijn schildklier aan de hand was, maar dat ik wel medicijnen moest gaan slikken, zodat dit mij rust zou geven.
Nou dat ben ik gaan doen en ik voelde me ook stukken beter met deze medicijnen. Na +- 4 jaar, ik was toen 20 wilde ik het verder laten onderzoeken, aangezien ik toen het gevoel had dat er meer aan de hand was. Ik ben toen weer naar de huisarts gegaan en hij wilde eerst niet meewerken, maar naar aandringen mocht ik toch naar de internist. Daar aangekomen heb ik allerlei onderzoeken ondergaan en daar kwam uit dat ik de ziekte van Hashimoto had. Een erge schildklierafwijking die vooral in de toekomst voor veel problemen kon zorgen. (kinderen krijgen etc) Ik die tijd was ook bezig met afvallen en dat wilde ik graag via het ziekenhuis laten lopen. De dag nadat ik de uitslag Hashimoto kreeg moest ik voor intake gesprek naar Hengelo. Aangezien ik bloed had laten prikken voor mijn schildklier wilde een andere internist kijken naar de waardes het eerste wat die man zei was: " Je mag helaas niet meedoen aan dit afvalprogramma, aangezien je de ziekte van Hashimoto hebt." Ik had hun niets gezegd en toch kwam die diagnose weer naar voren. Deze internist wist met te vertellen dat ik dit al +- 4 jaar had. Dus al die tijd had de huisarts tegen me gelogen. Na dit bericht zijn we ook meteen bij deze huisarts vertrokken. Nu zit ik bij een huisarts die erg met me meedenkt. Sinds kort weet ik ook dat ik vitamine B12 tekort heb. Dus ik mag weer een ziekte aan mijn lijstje toevoegen, namelijk de ziekte van Addison Biermer. Ik vertelde al dat ik waarschijnlijk later problemen krijg met het krijgen van kinderen, maar dat wordt door Addison Biermer nog moeilijker. Maar dat is zaak voor later. Op dit moment iwil ik graag eerst wat afvallen, maar dat is helaas erg moelijk. Ik weeg nu 110 kilo, maar het kan best zijn dat ik volgende week 130 kilo weeg. Ik heb dan ook meerdere maten kleding in de kast hangen.

Wat wil ik nu eigenlijk gaan doen? Ik wil geluk, liefde en een vriendin(nen) zien te vinden. Ik ken absoluut geen geluk en dat wil ik toch graag. Ik wil graag het huis uit en dat kan misschien over 3 maanden, maar ik sta als tweede op de lijst, dus ik ben haastig aan het duimen. Hopelijk heb ik nu eindelijk geluk. Ik wil op zoek naar "de" liefde, en op zoek naar een vriendin die me begrijpt. Daarvan zal ik jullie allemaal op de hoogte houden. Als jullie tips hebben dan hoor ik het graag. Ik wil absoluut niet zielig lijken, want door alles ben ik wel sterker geworden, maar zo weten jullie wel een beetje wat ik allemaal heb meegemaakt.